( RATE ภาษาเหมาะสมกับผู้อ่านเฉพาะกลุ่มค่ะ แอบหยาบนิดนึง หงุดหงิดหน่ะ)

เมื่อวานตอนบ่ายๆ แม่เริ่มอาการไม่ดี บอกให้ไปปิดหน้าร้าน เราก็ไปปิดให้

ผ่านไปไม่นานก็โทรเข้ามาหาบอกให้ช่วยหน่อย ปวดหัว เหมือนหัวจะระเบิด

เข้าไปเห็น แม่หน้าแดงมาก และหน้าบวม (ปกติแม่มีโรคประจำตัว คือ ไทรอยด์ )

จากนั้นก็พาแม่ไป รพ.ที่ใกล้ที่สุด เพราะรู้สึกแม่จะเริ่มนั่งนิ่งๆ แปลกๆ

เลี้ยวเข้า รพ.บ้านโพธิ์ นี่แหละใกล้บ้านสุดๆ แล้ว ซึ่งจะเป็นไงต่อก็ค่อยว่ากันอีกที

พอเข้าไปเอาบัตรคนไข้ไปยื่น มันก็มีเด็กฝึกงาน (เหมือนเด็กมัธยมอาสาช่วยสังคมประมาณนั้น) มารับบัตร

และบอกว่าให้นั่งรอ ไอ้เราก็บอกว่าเร็วหน่อยได้ไหม คนไข้รอไม่ไหวจะเป็นลมแล้ว

มันก็เฉยๆ เราก็เลยตีหน้าส้นตีนใส่ทันที

( สำหรับเพื่อนดิฉันคงรู้นะ…ว่า…เวลากูอารมณ์เสียแล้วโลกมันแทบจะไม่น่าอยู่ขนาดไหน)

อืม นั่นแหละ ….สักพักเดียว มีพนักงานรุ่นพี่กว่ามาถามว่ามาทำอะไร

ฝน : ดิฉันพาแม่มาหาหมอ มีหมออยู่ไหม ด่วนนะคะ !!

พนักงานถาม : มีบัตรทองไหม ?

ฝน : ไม่รู้ค่ะ แต่ว่าไม่ต้องใช้ค่ะ จ่ายเองได้ ด่วนได้ไหม?

พนักงานถาม : แต่คนไข้มีสิทธิ์ใช้บัตรทองนะคะ เช็คจากระบบให้แล้ว?

ฝน : เออ ดิฉันจะไม่ใช้ค่ะ ไม่ต้องหาแล้วค่ะ ต้องการให้เอาบัตรไปยื่นคิวรอพบหมอตอนนี้

พนักงานถาม : ทำไมไม่ใช้หล่ะคะ?

ฝน : จะคั้นให้ใช้เพื่อ? ก็บอกว่าจะจ่ายเอง ทำไมค่ายามันเป็นหมื่นหรือไง ? คุณเห็นอาการคนไข้ไหมฮะ ?

———— บทสนทนาขาดหายและฉันก็ไม่ขอรับรู้อะไรทั้งนั้น นอกจากจะออกจากที่นี่ —————–

สักพักเชิญคุณวารุณีค่ะ ……….พบคุณหมอได้เลย

———————————————————————————————

คิดในใจ “อี..Here นิ .. มึงต้องให้กูหงุดหงิดก่อนใช่ป่ะ ??

รพ.รัฐบาลแม่งห่วย ถ้าไม่ฉุกเฉินกูไม่เข้านะเนี่ย

เข็ดแม่งตั้งแต่จะมาถอนฟันและ คนข้างบ้านบอกที่นี่ทำดี

แม่งพอมาลองติดต่อมันบอกว่าให้ทิ้งบัตรไว้ ตอนเช้ามายืนยันคิว และมาถอน 6 โมงเย็นกับหมอเวร ..

เออ กูไม่เสียเวลาหรอก กูมีปัญญาจ่ายตังค์เพื่อแลกกับความสะดวกและรวดเร็ว ชิ๊!!”

ระหว่างนั้นก็โทรคุยกับกานดาเพื่อดับสภาพจิตใจที่ร้อนระอุ

สักพักแม่ก็ออกมาแล้วบอกว่าเป็นความดันขึ้นสูงมาก ต้องกลับไปกินยาและนอนพักผ่อน

งดกินของเค็มและของมันในช่วงรักษาตัว และกินยาให้หมด วันพุธมาหาใหม่ ??

อืม.. ขอคิดดูก่อนว่าจะเป็นไงต่อไป

มาวันนี้แม่ก็ยังไม่หาย แต่ใช้ให้ไปซื้อยาที่เคยได้รับจากโรงพยาบาลเอกชล (ชลบุรี)

มันเป็นของเอกชน ชื่อว่าเอกชล กวนตีนดีม่ะ เวลาใครถามไปโรงพยาบาลไหนมา พอบอกเอกชล

แม่งก็ถามกันจัง เอกชนหน่ะรู้แล้ว แต่มันชื่ออะไร ก็บอกว่า เอกชล ไง “ล” เฟ้ย

อ้อ… ถ้าจะถามว่าทำไมไม่พาแม่ไป รพ.หล่ะ ไปซื้อยาทำไม ?

เออ.. บอกไปแล้ว โดนด่ากลับมาแล้ว

เจ๊แกไม่ยอม พูดดีก็แล้ว จนทะเลาะ

สรุปไปซื้อให้ก็ได้ เดี๋ยวเจ๊จะเครียดสะเปล่าๆ ยอมแล้ว

โอเคๆๆ อยากกินยาแล้วนอน อืมๆๆ เข้าใจ
ตอนนั้นแม่เป็นอาการคล้ายๆ แบบนี้ แต่ที่นี่จ่ายยากินแล้วหายกว่า

เลยไปหาซื้อที่ร้านหมอไฝ ใจกลางเมืองฉะเชิงเทรา ได้ยามาดังนี้ … (ที่นี่ขายยาทุกชนิดถ้ามีใบสั่งยาจากแพทย์)

คนขายบอกว่าเป็นยาตัวเดียวกัน แต่ทำการบรรจุดีกว่า ราคาแผงละ 135 บาท

จากนั้นก็ซื้อยานวดคลายปวด + ยาดม มิงกะลด (ของเสนาลิงกับแฟน) มาลองใช้

จะบอกว่ากลิ่นสู้เอี๊ยแซไม่ได้เลย อ่อนกว่ามาก ไม่ฉ่ำใจ นี่คงจะเป็นขวดสุดท้ายสำหรับเรา เซ็ง !!

ก่อนกลับบ้านก็แวะซื้อก๋วยเตี๋ยวปลา + ข้าวหน้าเป็ด ไว้เผื่อกินตอนเย็น แม่จะได้กินข้าวและกินยาด้วย

วันนี้กานดาจะเข้ามาหาแม่ด้วย และจะไปกินข้าวเย็นด้วยกัน

ซึ้งน้ำใจเพื่อนอีกและ ….. มันมาไกลจากปราจีนฯ

18 เมษายน 2552

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s