เมื่อ 22 มกราคม 2552 ฝนได้กลับไปบ้านหลังเก่าอีกครั้ง เพราะตอนสายๆ ป้าที่ดูแลแม่แก่โทรมาบอกว่าอาการแม่แก่แย่แล้ว ไม่ยอมกิน นอนยาว ขอบตาเขียวช้ำ ฝนกับแม่เลยรีบบึ้งรถไปหาทันที

อาการที่ เห็นคือ ตาช้ำ และไม่พูด เรียกไม่ตื่น แต่การหายใจ + ชีพจร ปกติ ทางน้ำตามีเหมือนสะเก็ดแผล รู้สึกอย่างเห็นได้ชัดว่าผอมลงมาก ตั้งแต่ออกจากโรงพยาบาลคราวก่อนนู่น

ตอนนั้นเข้าโรงพยาบาลได้รับการ ผ่าตัดไปก็ดีขึ้น แต่ก็เดินไม่ได้ และมีอาการเพ้อถึงคนตายทุกวัน กินข้าวได้ แม้จะไม่มาก แต่ยังมีการพูดคุย มาเมื่อวานคือ “เงียบ” ไป นอนนิ่ง และมีอาการตาเจ็บ

ทำได้แต่เพียงเรียกหมอมาดูอาการที่บ้าน ซึ่งหมอจะมาเย็นๆ เป็นเวลาที่เรากลับบ้านมาอยู่อีกที่แล้ว

เฮ้อ….. รู้สึกแปลกๆ เวลาเห็นแม่แก่ตอนนี้ มันบอกไม่ถูก จะร้องไห้ หรือทำใจได้ มันรวมๆ กันอยู่ คือ คิดว่าเค้าคงจะไปสบาย ตอนนี้ไม่มีอาการเจ็บปวด แม่แก่นอนสงบและนอนนิ่ง มีเสียงกรนคร๊อกฟี้ ด้วย แต่นั่นเราไม่รู้ว่านอนหลับจริงหรือเปล่า??

ฝนไปก็ไปเรียกแม่แก่ให้ตื่น

ฝน : แม่แก่ ตื่นๆๆ หนูมาแล้ว นอนยาวเลยนะ ตื่นเร็วๆ ดูดิ๊ ใครมาหนูวันวิสาไง (ตั้งแต่แม่แก่ป่วยจะเรียกว่าวันวิสา จำชื่อจริงได้แม่น)

ฝน : วันนี้มีข่าวดีมาบอกด้วยนะ ตึกเราอ่ะ จะขายได้แล้ว ดีใจไหม ? แม่แก่หายไวๆ แล้วเราจะย้ายไปกรุงเทพฯ กัน หรือไปอยู่ที่ไหนก็ได้ ? จะพาไปเที่ยวด้วย?

……………. เงียบ ………….. แอบทำใจกับตัวเอง กลั้นน้ำตาแล้วพูดต่อ

ฝน : หิวข้าวยัง เที่ยงแล้วนะ เดี๋ยวปรานีจะเอาข้าวมาให้ กินเยอะๆ นะ รู้สึกตัวอยู่หรือเปล่า? หนูมาเยี่ยมนะ ได้ยินหรือเปล่าแม่แก่ ?

……………. เงียบ ………….. ฝนลุกออกไปนั่งที่อื่น เพราะเริ่มรู้สึกน้ำตาจะไหล ดูไม่ดี เรามาเยี่ยมแต่ดันมาร้องไห้ให้เห็น เลยไปเดินเล่นรอบๆ บ้าน เพื่อเปลี่ยนบรรยากาศให้จิตใจตัวเองดีขึ้น

…………………………………………………………………………………………..

นับว่าเป็นการพาเที่ยวบ้านเก่าอีกสักหน งานนี้เจอแต่ของที่เคยสะสมและของเก่าสมัยเรียนอยู่ เซนต์แอนโทนี เมื่อ 15 ปีที่แล้วเพียบเลย

เริ่มจากภาพแรกก่อน : วันนี้เจอ “งอบ” เกียงจำได้ไหม?? คุ้นตาหรือเปล่า? เมื่อ 15 ปีที่แล้วเรารำ 4 ภาคคู่กัน ฝน&เกียงอยู่ภาคกลาง เลยต้องแต่งเป็นชุดเสื้อสีเหลือง (ผ้าลื่นๆ เรียกไม่ถูก) จุงกะเบน และงอบ เคียวทำจากกระดาษแข็งหุ้มกระดาษสีเงินอีกที งานวันผู้ปกครองนะ (ถ้าจำไม่ผิด)

จากนั้นก็เดินไปเดินมาเจอกล่องไรไม่รู้ สวยดีดูอาร์ตเลยถ่ายมา

ตามด้วยภาพการเล่นลูกอ๊อด (แบบนี้เค้าเรียกลูกอ๊อด ลูกของกบ อ๊บ อ๊บ ใช่ม่ะ?) มันตอดมือด้วย ตุ๊บ ตุ๊บ มันส์ดี หัวกลมๆ ตัวดำๆ ลื่นๆ น่ากลืนกินพิลึก มีเป็นร้อยๆ ในบึง เสียดายวันนี้ใส่เลกกิ้งเหยียบส้นไม่งั้นจะเอาเท้าลงไปแหย่ให้ตอดเล่น คงเพลิดเพลินจำเริญใจน่าดู

…………………………………………………………………………………………..

ภาพเซ็ตต่อมาคือ “ของใช้ & ของสะสมในอดีต”
สมัย ม.ต้น ชอบเซเลอร์มูนมาก มีชั้นสะสมพวกแหวน กำไล ต่างหู และกิ๊ฟติดเสื้อ โดยเฉพาะจิ๊กซอวล์กับสมุดเฟรนชิฟก็ต้องเซเลอร์มูนเท่านั้น แต่นี่ก็หายไปเยอะสงสัยจะมีหลานๆ หยิบไปบ้าง

เสื้อชุดแดง คือ เสื้อคลุมวงดุริยางค์ เมื่อก่อนตีกลองแต๊ก หนักจะตาย ไม่ได้ใจรักนะ แต่แค่รู้ว่าเล่นแล้วไม่ต้องเรียนหนังสือไง อาศัยไปซ้อมดนตรี ไม่โดนเช็คขาดด้วย จึงทำให้ไม่ต้องเรียนอิเหนากับรามเกียรติ์ ปัจจุบันเลยบัพโฟโร่มากมายในสองเรื่องนี้ เวรกรรม!!

ชุดเนตรนารี เมื่อก่อนอยู่หมู่นกนางนวล จำได้เป็นว่าหัวหน้าหมู่ พาคณะไปเดินเจอควายคร้าบ ส่งลูกน้องเดินนำหน้าเลย อาจหาญมากกกกกก และยิ่งไปเข้าค่ายพระยาสุรสีห์ตอนกลางคืนต้องเดินนำ พระเจ้า !! มันน่ากลัววว จะสังเกตุได้ว่าชุดยังใหม่มาก เสียดายที่หาชุดนักเรียนแขนยาวไม่ได้ ไม่งั้นจะใส่ให้ดู ถามแม่.. แม่บอกว่าเอาไปบริจาคหมดแล้ว

แอบกรี๊ดแตกเมื่อเจอปฏิทิน ดึกดำบรรพ์ แต่สภาพใหม่กิ๊ก

และเชี่ยนหมากแม่แก่ กับ กระป๋องยาสูบตราแมว

…………………………………………………………………………………………..

จากนั้นก็ไปค้นเจอ “เหรียญคุปองเก่าๆ” ตอนเรียนที่เซนต์แอนโทนี เป็นเหรียญบาทกับเหรียญห้า ส่วนเหรียญสองบาทเท่าที่จำได้มันจะสีม่วงนะ

สมัย ก่อนเวลาถึงโรงเรียนแล้วก็ต้องเอาแบงค์สิบ ไม่ก็แบงค์ยี่สิบไปแลกที่ช่องหนึ่งในโรงอาหาร จากนั้นก็ ชะแว๊ปไปซื้อขนมตึกอนุบาล ชอบกินสาหร่ายห่อละ 2 บาท ตกเย็นก็ไปแลกคืน

ภาพต่อมาเจอดาร์ลี่ หลอดสังกะสี หมดอายุไปนานและ ตามด้วยกระป๋องเก็บเงินสมัยก่อนเป็นสังกะสี สนิมขึ้นเพียบ

…………………………………………………………………………………………..

มาถึงไฮไลท์ …. ที่อึ้งแตก มากมาย คือ … “ของแลกกันในวันปัจฉิมฯ ก่อนจบ ม.3”

มีทั้งลูกอม (มดกินจนหมด) ขนม กระดาษข้อความ ฯ โอ๊ย.. บางห่อก็เหม็นมากก เหนียวติดมือ

แต่ดูให้ดีนะ หุหุ ในความหลากหลายกองนี้
บังเอิญเจอ สะงั้น …. นี่เราเก็บไว้ด้วยเหรอ ??

ไม่ชัดแน่นอน ใครมันจะไปเห็น
งั้นจัดให้แจ่มๆ อีกหนึ่งภาพ เป็นของคนคุ้นเคยกันดีนั่นเอง
“คุณเกียง” กับใครอ่ะ ?? 555+

 

ต่อด้วยภาพสมุดจดการบ้าน กรี๊ด.. ทำไมลายมือตอนนั้นเรียบร้อยจังฟ่ะ !! ดูตอนนี้สิ อ่านเองยังไม่ออกเลย เมื่อก่อนที่โรงเรียนจะให้ใช้หมึกซึมเขียนตลอด มีคัดคอแร้งบ้างปะปราย สุดท้ายก็หันไปพึ่งปากกาเคมี ที่มีหัวแหลมๆ สะงั้น เพราะชอบทำหมึกซึมตกบ่อยและหัวแตกประจำ แถมเสื้อผ้าก็เปรอะเป็นทางทุกวันตอนแปลี่ยนหมึก ต้องมานั่งเอาจอลลี่ลบก่อนซักผ้าทุกครั้ง

หมดและ สำหรับการรื้อค้นวันนี้ แต่ก่อนกลับป้าบอกว่าแม่แก่อยากใส่ทอง ที่มีพระด้วยก่อนที่จะนอนหลับนิ่งไป ให้แม่ฝนไปหา แต่แม่หาไม่เจอ ฝนจึงเดินไปบอกแม่แก่ว่าอยากใส่ไหม? เดี๋ยวจะไปหาให้อยู่ที่ไหนขอให้ดลใจให้เจอแล้วกัน ปรากฏว่าเจอ… อยู่ในกระปุกพาราเซตามอล มีสร้อยทองอัดอยู่ในนั้นเต็มเลย พอหาเจอก็ไปเรียกแม่ และเดินไปบอกแม่แก่ว่าเจอแล้วนะ หาให้ได้แล้ว ก่อนจะขอตัวกลับและจะมาเยี่ยมใหม่

ขอให้แม่แก่หายไวๆ ความจริงก็คือ ความจริง แต่ไม่ค่อยอยากจะรับรู้เท่าไหร่? ถูกไหม?

ส่งท้ายด้วยภาพน้องหมู หมาดำ หน้ายาวตัวเตี้ย น่ารักมาก มันเป็นหมาแฝดแต่อีกตัวตายไปแล้ว น่าสงสาร

Advertisements

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s